Ta rrëfejmë gabimin.

Bibla na thotë: “Nëse ia rrëfejmë mëkatet tona atij, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë mëkatet tona dhe të na pastrojë nga çdo paudhësi” (1 Gjonit 1:9). Që prej fillimit Perëndia donte një familje. Ai dëshironte të kishte një marrëdhënie me ju, si një atë me birin e tij. Ndonjëherë ne e lëndojmë atin tonë. Por duhet të kërkojmë menjëherë të falur dhe t'i rregullojmë gjërat. Kështu ndodh edhe me Atin tonë Qiellor. E vetmja mënyrë si mund të dimë çfarë është e drejtë ose e gabuar në këtë botë është nëpërmjet asaj që Ai na ka treguar nëpërmjet Fjalës së Tij. Gjithashtu ne jemi në gjendje të kuptojmë nëse kemi gabuar edhe nëpërmjet bindjes së Frymës së Shenjtë në zemrat tona.

Tek Libri i Jeremias Perëndia tha që Ai do të bëjë një besëlidhje të re me ne ku do ta shkruajë ligjin e Tij në zemrat tona. Kur mëkatojmë ose bëjmë diçka që Perëndia nuk dëshiron, ne mund të kemi një ndjesi faji ose trishtimi sepse Fryma e Shenjtë punon në zemrat tona. Pra, nëse bëjmë diçka të gabuar, duhet t’i themi Atit tonë Qiellor se na vjen keq për këtë. Më pas duhet të marrim vendimin që të mos e përsërisim më atë gabim. Nëse kemi probleme duke e përsëritur vazhdimisht atë mëkat, mund të na duhet t'i kërkojmë Perëndisë të na japë hir dhe forcë për ta kapërcyer atë.

Gjithashtu mund të kemi nevojë të gjejmë dikë, si prindërit ose pastori, të cilët mund të na ndihmojnë duke qenë një mik me të cilin mund të ndajmë sfidat tona. Gjithnjë duhet t'i pyesni prindërve tuaj se cili do të ishte një person që do të mund ta besonit duke i ndarë këto gjëra. Një mënyrë tjetër se si mund ta kapërcejmë mëkatin është duke kaluar kohë me fjalën e Perëndisë (2 Timoteut 2:15). Mbreti David tha: "E kam ruajtur fjalën tënde në zemrën time, që të mos mëkatoj kundër teje” (Psalmi 119:11). Fjala e Perëndisë ka fuqi (Hebrenjve 4:12) dhe ndërsa mendojmë për të, ajo fillon të ndikojë në mënyrën se si mendojmë dhe në gjërat që dëshirojmë të bëjmë në jetën tonë. Sipas Fjalës së Perëndisë, kjo quhet "ripërtëritje e mendjes" (Romakëve 12:2).

Fjala e fuqishme e Perëndisë do të fillojë të ndryshojë mënyrën se si mendojmë dhe gjërat që duam ose nuk duam të bëjmë. Një mënyrë tjetër për ta mposhtur mëkatin është duke kaluar kohë në lutje me Perëndinë, gjithashtu me falënderime dhe adhurim. Kjo ndërton marrëdhënien tonë me Zotin dhe dashurinë tonë për Të. Me kalimin e kohës, ne biem aq shumë në dashuri me Zotin sa nuk duam të bëjmë asgjë që do ta lëndojë Atë.

Perëndia dëshiron që të ecni me fitore dhe të mos përballeni me mëkatin (Romakëve 6:23). Kështu që, merrni kohë për të lexuar Fjalën e Tij, më pas kaloni kohë në lutje dhe adhurim me Zotin, dhe shumë shpejt do të shihni se ato gjëra që ju shtynin të mëkatonit do të zvogëlohen dhe do të bëhen më pak pjesë e jetës suaj. Ju do të keni fitore ndërsa do të ecni me Jezusin.

Duke qenë se Perëndia na do, Ai na lejon të marrim vendime. Kur marrim vendimet e gabuara, ne mëkatojmë.

Kur Perëndia krijoi njerëzimin, Ai na krijoi sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Tij me vullnet të lirë, që do të thotë se Ai na krijoi me lirinë për të zgjedhur midis së drejtës dhe së gabuarës. Perëndia donte një familje. Ai nuk donte robotë. Si rezultat ne jemi të lirë të ndjekim rrugën e Perëndisë ose mund të zgjedhim të rebelohemi kundër të vërtetave të Shkrimit.

Adamit dhe Evës iu dha një zgjedhje në Kopshtin e Edenit - dhe për fat të keq, ata zgjodhën të mos i bindeshin Perëndisë. Pas rënies, Perëndia vuri në veprim një plan për ta shpenguar njerëzimin nëpërmjet sakrificës së dashurisë së Jezusit – dhe e vetmja gjë që duhet të bëjmë është "të zgjedhim" të besojmë në Të dhe do të shpëtohemi. Sapo shpëtohemi, ne duhet të zgjedhim vazhdimisht që t'i bindemi Perëndisë dhe të ndjekim rrugët e Tij.

Sidoqoftë, të gjithë ne jemi njerëz dhe ndonjëherë bëjmë gabime. Çelësi i jetës së bollshme në Jezusin është të kuptojmë kur bëjmë një gabim, Perëndia na ka dhënë vullnetin e lirë për ta bërë atë zgjedhje, dhe pastaj t'i kërkojmë Perëndisë falje për mëkatin tonë (1 Gjonit 1:9).

Shkrimi thotë: "Askush s'ka dashuri më të madhe nga kjo: të japë jetën e vet për miqtë e tij" (Gjoni 15:13). Meqë ra fjala tek miqësia, Bibla thotë: "Miku të do në çdo kohë, por vëllai lind për ditë të vështira" (Fjalët e Urta 17:17). Ndaj mënyra më e mirë për të qenë një mik është të ndjekim rregullin e artë: "Bëni të tjerëve çfarë dëshironi që ata t'ju bëjnë" (Mateu 7:12). Dhe çelësi është t'i bindemi Urdhërimit të Parë, që është ta duam Perëndinë me gjithë zemrën tonë, me gjithë shpirtin tonë, me gjithë mendjen tonë dhe me gjithë forcën tonë (Mateu 22:37). Më pas, urdhërimi i dytë pas të parit është që ta duam të afërmin tonë porsi vetveten (Mateu 22:39).

Dikur dikush ka thënë që mënyra për të pasur një jetë të përmbushur është duke shqyrtuar shkurtimet e fjalëve J.T.V, që janë: Jezusi, Të Tjerët dhe më pas Vetja. Kur ecni në bazë të këtyre parimeve, ju do të jeni një mik i vërtetë për të tjerët.

...

Kemi një lajm të mirë! Perëndi nuk është i zemëruar me ju. Bibla thotë: “Sepse Perëndia e bëri Krishtin, i cili nuk mëkatoi kurrë, të jetë flijim për mëkatin tonë, që ne të mund të bëhemi të drejtë me Perëndinë nëpërmjet Krishtit” (2 Korintasve 5:21). Duke qenë se Jezusi e mori mëkatin në kryq, çdo besimtar që e pranon Jezus Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e tij, bëhet fëmijë i Perëndisë. Apostulli Pal shkruan: "Por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtet të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij." Tek Romakëve 10:9 thuhet: "Po të rrëfesh me gojën tënde Zotin Jezus, dhe po të besosh në zemrën tënde që Perëndia e ngjalli prej së vdekurish, do të shpëtohesh." Duke e rrëfyer Jezusin si Zot dhe duke besuar në zemrën tënde se Perëndia e ringjalli Atë nga të vdekurit, ti bëhesh pjesë e familjes së Perëndisë - dhe nuk ka asgjë që mund të bësh për ta bërë Perëndinë të mos dëshirojë që ti të jesh në këtë familje (Romakëve 8:15).

Meqenëse jemi njerëz, të gjithë bëjmë gabime dhe mëkatojmë herë pas here (Romakëve 3:23). Duhet ta kuptosh se ky mëkat e trishton Perëndinë, por Ai nuk është i zemëruar me ty. Zoti është i trishtuar sepse e di që mëkati mund të të dëmtojë (Romakëve 6:23), dhe Ai nuk dëshiron që të të ndodhë ndonjë e keqe. Pra, kur mëkatojmë, është e rëndësishme që t’i kërkojmë shpejt Perëndisë të na falë (1 Gjonit 1:9) dhe të na pastrojë nga të gjitha mëkatet tona, si ato që i mbajmë mend, ashtu edhe ato që mund t’i kemi harruar.

Kur ne i themi Perëndisë që na vjen keq, ky quhet pendim. Fjala “pendohu” në greqisht do të thotë fjalë për fjalë “të ndryshosh mendje”. Pra, kur pendohemi për mëkatet tona, i kërkojmë falje Perëndisë dhe premtojmë se, me hirin dhe ndihmën e Tij, nuk do të bëjmë më gjëra të këqija. Por edhe nëse mëkatojmë përsëri, duhet të kuptojmë se Perëndia na do. Ai është Ati ynë Qiellor dhe Ai dëshiron që ne të kërkojmë falje në mënyrë që të na bekojë dhe të na mbrojë nga çdo plan i djallit. Dashuria dhe falja e Perëndisë për ne nëpërmjet sakrificës së Jezusit në kryq është një nga arsyet pëse Ungjilli është një Lajm kaq i Mirë.

Vëllai më i madh kishte qëndruar me babain e tij. Ai ishte i zemëruar me vëllain e tij më të vogël sepse ai u largua. Vëllai më i madh kishte zemrën e duhur. Por ai kishte edhe krenari shpirtërore.

Ky vëlla i respektoi ligjin. Por ai nuk kishte të njëjtën dashuri që kishte babai i tij, dhe kjo ishte dobësia e tij. Si të krishterë, mund të jetë shumë e lehtë për ne të rënë në të njëjtën kurth të krenarisë shpirtërore në të cilën ra vëllai më i madh. Mund të themi: “Oh, unë e dua Zotin, por nuk më pëlqejnë shumë njerëzit. “ Por kjo tregon mungesën e pjekurisë dhe mungesën e kuptimit të asaj që Perëndia dëshiron për ne në këtë jetë (1 Gjoni 4:20).

Apostulli Gjon tha se Jezusi erdhi në hir dhe të vërtetën (Gjoni 1:17). Kjo është gjuhë e rëndësishme sepse tregon se, me Jezusin, hiri ishte i pari dhe e vërteta ishte dytësore. Disa të krishterë bëjnë gabimin duke e mbështetur të vërtetën pa ecur në hir dhe dashuri. Bibla thotë: “Thoni të vërtetën në dashuri” (Efesianëve 4:15). Në kapitullin e rëndësisë mbi dashurinë, 1 Korintasve 13, apostulli Pali thotë: “Nëse do të mund të flisja të gjitha gjuhët e tokës dhe të engjëjve, por nuk do të doja të tjerët, do të isha vetëm një gong i zhurmshëm ose një cimbal. Nëse do të kisha dhuratën e profecisë dhe po të kuptoja të gjitha planet e fshehta të Perëndisë dhe të zotëroja të gjitha njohuritë, dhe nëse do të kisha besim të tillë që mund të lëvizja malet, por nuk do të doja të tjerët, unë do të isha asgjë” (1 Korintasve 13:1-2).

Vëllai i madh e kuptoi dhe iu bindi ligjit, por ai nuk e kuptoi rëndësinë e dashurisë. Siç theksoi babai, ky bir që dikur kishte vdekur, por tani ishte gjallë (Luka 15:32). Ai u kthye tek babai i tij dhe kjo ishte gjithçka që kishte rëndësi.

Ne duhet të sigurohemi që ne nuk po gjykojmë ata që kanë qenë të pabindur ndaj Atit tonë Qiellor, por në vend të kësaj ne duhet të tregojmë dashurinë dhe hirin e Perëndisë për këta njerëz që shpesh po lëndojnë brenda. Bibla na thotë: “Dashuria nuk dështon kurrë” (1 Korintasve 13:8) Babai në shëmbëlltyrën e djalit të humbur kishte dashuri të vërtetë; kur biri i tij rebel erdhi në shtëpi. ai vrapoi për ta takuar atë (Luka 15:20). Le të tregojmë të njëjtën lloj dashurie për ata në jetën tonë që kanë nevojë të shohin Atin e tyre Qiellor dhe të njohin hirin dhe mëshirën e Tij.