عیسی در مَثَلِ سامری نیکوکار آموزش داد که همهٔ مردم همسایهٔ ما هستند. او همچنین گفت که ما باید همسایه خود را مانند خودمان دوست داشته باشیم. در این تمثیل می‌بینیم که مرد سامری نسبت به مرد یهودی دلسوزی، سخاوت، مهربانی و رحمت نشان می‌دهد. وقتی آن مرد کنار جاده رها شده بود تا بمیرد، او تمام تلاشش را کرد تا از او مراقبت کند. هر که نیازی دارد؛ آن همسایه ماست! چقدر مهم است که همسایه خود را دوست داشته باشیم؟ فریسیان بار دیگر با پرسیدن سوالاتی از عیسی، سعی داشتند او را به دام بیندازند. یک متخصص شریعت از عیسی پرسید که مهمترین احکام چیست؟ «عیسی پاسخ داد: 'باید خداوند، خدای خود را با تمام قلب، تمام روح و تمام ذهن خود دوست بداری.'» این اولین و بزرگترین حکم است. مورد دوم به همان اندازه مهم است: «همسایه‌ات را مانند خودت دوست بدار.» تمام شریعت و تمام دستورات انبیا بر اساس این دو فرمان است.» (متی ۲۲: ۳۷-۴۰) طبق پاسخ عیسی، دوست داشتن همسایه بسیار مهم است! احتمالاً شما هم اصطلاح «قانون طلایی» را شنیده‌اید. عیسی این را در متی ۱۲:۷ گفت. «با دیگران هر آنچه می‌خواهی با تو انجام دهند، تو نیز همان را انجام بده.» این جوهره تمام چیزهایی است که در شریعت و انبیا تعلیم داده شده است. (متی ۱۲:۷). دوست دارید چگونه با شما رفتار شود؟ با دیگران اینطور رفتار کن. آیا رحمت را دوست دارید؟ به دیگران رحم کنید. دوست داری بخشیده بشی؟ دیگران را ببخش. اینگونه است که ما همسایه خود را مانند خودمان دوست داریم!

آیا شما سخاوتمند هستید؟ اصلاً سخاوتمند بودن یعنی چه؟ به معنای بخشیدن یا به اشتراک گذاشتن آزادانه و داوطلبانه‌ی تمام یا بیشتر از آنچه مورد نیاز یا ضروری است، می‌باشد. مرد سامری در حکایت عیسی، هم مهربان بود و هم سخاوتمند. او با توقف برای کمک به مرد مجروح، جان خود را به خطر انداخت. ممکن است راهزنان پنهان شده باشند و منتظر باشند کسی برای کمک توقف کند تا بتوانند دوباره حمله کنند. سپس از روغن، شراب و باندهای خودش برای مراقبت از زخم‌های مرد استفاده کرد. او مرد را بر الاغ خود نشاند و به مهمانخانه آورد. هنوز کارش تمام نشده بود! او به صاحب مهمانخانه مبلغی معادل دو روز دستمزد در آن زمان پرداخت کرد. روز بعد، او قول داد که هرگونه هزینه اضافی لازم برای مراقبت از مرد تا زمان بهبودی کاملش را به صاحب مهمانخانه بپردازد! عیسی چه الگویی برای ما در مورد مراقبت سخاوتمندانه از همسایه‌مان ارائه داد. کاری که آن سامری انجام داد برای یک دوست یا یک همنوع سامری‌اش بود؛ با این حال، او همه این کارها را برای دشمن یهودیِ منفورش انجام داد! (لوقا ۲۵:۱۰-۳۷). آیا ما هم مثل سامری سخاوتمند هستیم؟ یا اینکه سعی می‌کنیم کمترین زمان، تلاش یا پول را به یک نیاز یا درخواست اختصاص دهیم؟ وقتی چیزی می‌بخشیم یا کمکی می‌کنیم، چه نگرشی داریم؟ آیا ما شاد و مشتاق بخشیدن هستیم؟ یا اینکه، این کار را با اکراه انجام می‌دهیم و در حین انجام آن شکایت می‌کنیم؟ دوم قرنتیان ۹: ۷-۹ می‌گوید: «هر یک از شما باید در دل خود تصمیم بگیرید که چقدر بدهید.» و با اکراه یا در پاسخ به فشار، چیزی ندهید. «زیرا خداوند کسی را که با روی خوش می‌بخشد دوست دارد.» و خداوند سخاوتمندانه هر آنچه را که نیاز دارید فراهم خواهد کرد. آنگاه همیشه هر آنچه نیاز دارید و مقدار زیادی هم برای تقسیم با دیگران خواهید داشت. همانطور که کتاب مقدس می‌گوید: «آنها آزادانه به اشتراک می‌گذارند و سخاوتمندانه به فقرا می‌دهند.» کارهای نیک آنها برای همیشه در یادها خواهد ماند.» پاسخ خدا به سخاوت ما، سخاوت او با ماست! او هر آنچه را که نیاز داریم به ما خواهد داد و حتی بیشتر از آن را برای به اشتراک گذاشتن با دیگران! ما خدای سخاوتمند را دوست داریم و به او خدمت می‌کنیم. چقدر سخاوتمند؟ او پسر یگانه‌اش را فرستاد تا برای گناهان ما بمیرد تا ما تا ابد با او زندگی کنیم! وقتی ما به مسیح متصل هستیم، خدا سخاوتمندانه زندگی ما را برکت می‌دهد. «تمام ستایش‌ها از آنِ خداست، پدر خداوند ما عیسی مسیح، که ما را به خاطر اتحاد با مسیح، از هر نعمت روحانی در قلمروهای آسمانی برخوردار ساخته است.» (افسسیان ۱: ۳)

عیسی با پرسیدن سوالی از کاتب، مَثَل سامری نیکوکار را به پایان رساند. «حالا به نظر شما کدام یک از این سه نفر همسایه‌ی مردی بود که مورد حمله‌ی راهزنان قرار گرفت؟» عیسی پرسید. مرد پاسخ داد: «آن که به او رحم کرد.» سپس عیسی گفت: «بله، حالا شما هم بروید و همین کار را بکنید.» (لوقا ۳۶:۱۰-۳۷). جالب است که کاتب نگفته است که این شخص سامری بوده است. او گفت «آن که رحم کرد». شنیدن تمثیل عیسی حتماً خیلی سخت بوده است. شکی نیست که کاتب ایده‌های خودش را در مورد اینکه همسایگانش چه کسانی بودند، داشته است. سامری‌ها در لیست نبودند! عیسی به آن کاتب گفت که برود و به دیگران رحم کند؛ نه فقط به دوستانش یا رهبران دیگر - به همه. سخنان عیسی برای ما نیز گفته می‌شود! ما هم باید رحم و شفقت نشان دهیم. خب، رحم کردن یعنی چی؟ به معنای نشان دادن مهربانی و شفقت به دیگران است؛ دلسوزی نشان دادن و آماده بودن برای کمک به کسی که در مشکل است. آیا این توصیف کننده اعمال سامری نیست؟ اینگونه است که عیسی در این مثل، رحمت را به نمایش گذاشت. قبل از اینکه عیسی مَثَل خود را بگوید، دو نفر از شاگردان عیسی نمی‌خواستند به همسایگان خود، سامری‌ها، رحم کنند! آنها از عیسی پرسیدند که آیا باید از آسمان آتش بفرستند و روستای سامری را نابود کنند؟ همه به این خاطر که آنها از عیسی استقبال نکردند! عیسی آنها را به شدت سرزنش کرد! (لوقا ۹: ۵۶-۵۱) وقتی اشتباه می‌کنید یا گناه می‌کنید، آرزوی چه چیزی را دارید؛ رحمت، درست است؟ خبر خوب برای ما این است که خدا منبع رحمت است! «پس بیایید با جسارت به تخت خدای مهربان خود بیاییم.» در آنجا رحمت او را دریافت خواهیم کرد و فیضی خواهیم یافت که در مواقع نیاز به ما کمک کند.» (عبرانیان ۴: ۱۶). این یه آسودگی خاطرِ! وقتی بیشترین نیاز را داریم، می‌توانیم با اطمینان خاطر به درگاه خدا روی آوریم و رحمت او را دریافت کنیم. از آنجایی که ما مورد رحمت قرار می‌گیریم، عیسی می‌خواهد که ما نیز به دیگران همین را نشان دهیم!

آن کاتب، که متخصص شریعت بود، می‌خواست عیسی اعمال و نگرش خود را نسبت به دیگرانی که همسایه خود می‌دانست، تأیید کند. کاتبان و دیگر رهبران مذهبی زمان عیسی ظاهراً در گفتار و کردار از خدا اطاعت می‌کردند. با این حال، عیسی قلب و انگیزه‌های درونی آنها را دید. او دید که آنها واقعاً چه کسانی هستند و سخنان تندی برایشان داشت. متی ۲۳: ۲۷: ۲۸می‌گوید: «وای بر شما ای علمای دینی و فریسیان! منافقین! زیرا شما مانند مقبره‌های سفیدکاری شده هستید - از بیرون زیبا اما از درون پر از استخوان‌های مردگان و انواع نجاسات. ظاهراً شما مانند افراد درستکار به نظر می‌رسید، اما در باطن دل‌هایتان پر از ریا و بی‌قانونی است. تصور کنید که کاتب وقتی مَثَل عیسی را شنید، چه حیرت و شرمساری‌ای کرد. عیسی به جای تأیید او، سامری را به عنوان یک همسایه واقعی به جای کاهن یهودی یا خادم معبد معرفی کرد (لوقا ۱۰: ۲۵-۳۷). خداوند اغلب رهبران مذهبی زمان خود را به دلیل ریاکاریشان سرزنش می‌کرد. آنها دوست داشتند برای دیگران نمایش اجرا کنند تا اینکه زندگی سرشار از حقیقت و عشق داشته باشند. خداوند همیشه به درون انسان بیش از بیرون او اهمیت داده است. ما این را زمانی می‌بینیم که سموئیل نبی برای مسح یکی از پسران یَسی به عنوان پادشاه رفت. اول سموئیل ۷:۱۶ می‌گوید: «اما خداوند به سموئیل گفت: از روی قیافه یا قدش قضاوت نکن، زیرا من او را رد کرده‌ام.» خداوند چیزها را آنطور که شما می‌بینید نمی‌بیند. مردم از روی ظاهر قضاوت می‌کنند، اما خداوند به دل می‌نگرد.» بله، خدا به درون انسان نگاه می‌کند؛ فراتر از آنچه ما می‌توانیم با چشمان فیزیکی خود ببینیم. بعدها در زندگی پادشاه داوود، او گناهانی علیه اوریا، یکی از افسرانش، مرتکب شده بود. او با همسر اوریا زنا کرد و سپس اوریا را به خط مقدم جنگ فرستاد تا کشته شود. (دوم سموئیل ۱۵:۱۱, دوم سموئیل ۱:۱۲-۱۳). داوود همه را فریب داده بود. او به معنای واقعی کلمه از مجازات قتل فرار کرده بود! با این حال، او خدا را فریب نداده بود. خداوند ناتان نبی را فرستاد تا گناه داوود را آشکار کند. سپس داوود از خدا التماس کرد که او را ببخشد و به او شفا دهد. او از خدا خواست که او را پاک کند و قلب و درونش را پاکیزه گرداند (به زبان عبری). (مزمور ۵۱: ۱-۳؛ ۶-۱۰). بیایید بیشتر نگران پاکی درون باشیم تا تحت تأثیر قرار دادن یا فریب دادن دیگران در ظاهر! بیایید هر روز دعا کنیم که روح القدس قلب‌های ما را پاک و طاهر سازد!

سامری‌ها و یهودیان هر دو ادعا می‌کردند که معبد آنها مکان حقیقی پرستش خداست. زن سامری وقتی کنار چاه با عیسی صحبت می‌کرد، در این مورد صحبت کرد. «پس به من بگویید، چرا شما یهودیان اصرار دارید که اورشلیم تنها مکان عبادت است، در حالی که ما سامری‌ها ادعا می‌کنیم که اینجا در کوه جرزیم است، جایی که اجداد ما عبادت می‌کردند؟» (یوحنا ۴: ۲۰). عیسی پاسخ داد که به زودی فرقی نخواهد کرد که خدا کجا پرستش شود. او می‌خواست که همه مردم او را با روح و راستی بپرستند. این به زمانی اشاره داشت که روح القدس پس از مرگ، رستاخیز و بازگشت عیسی به آسمان، همه مؤمنان را پر کرده و در آنها ساکن خواهد شد. (یوحنا ۴: ۲۱-۲۴). اما، قبل از اینکه کسی بتواند در روح و حقیقت پرستش کند، باید انجیل عیسی مسیح را بشنود! در اعمال رسولان ۱: ۸, عیسی اعلام کرد که ایمانداران از روح‌القدس پر خواهند شد تا به آنها قدرت دهد تا انجیل را در همه جای زمین منتشر کنند. این شامل سامره هم می‌شد! «اما وقتی روح القدس بر شما نازل شود، قدرت خواهید یافت.» و شما شاهدان من خواهید بود و در همه جا، در اورشلیم، در سراسر یهودیه، در سامره و تا اقصای زمین، درباره من به مردم خواهید گفت.» مردی به نام فیلیپ به قدرت روح خدا، برای سامریانی که ایمان آورده و نجات یافته بودند، موعظه کرد. او در آنجا معجزات زیادی انجام داد. رسولان در اورشلیم از آنچه در سامره می‌گذشت، باخبر شدند و آمدند تا دست خود را بر سر مردم بگذارند تا از روح‌القدس پر شوند! در راه بازگشت به اورشلیم، آنها انجیل را در روستاهای سامری در طول مسیر موعظه کردند. (اعمال رسولان ۴:۸-۲۵). بله، انجیل برای همه، چه یهودی و چه غیریهودی، بوده و هست. هیچ مکان حقیقی برای پرستش خدا وجود ندارد. صرف نظر از اینکه چه کسی یا کجا هستیم، وقتی خدا را با روح و حقیقت پرستش می‌کنیم، پرستش ما پذیرفته شده و مورد رضایت خدا قرار می‌گیرد!