लोकांना त्यांच्या वाईट मार्गांपासून वळण्यासाठी यिर्मयाचा संदेश ऐकायचा नव्हता. म्हणून त्यांनी त्याला गप्प करण्याचा आणि त्याला वाईट नाव देण्याचा कट रचला (यिर्मया १८:११). नवव्या आज्ञेत देवाने इतरांबद्दल अफवा, गप्पाटप्पा किंवा खोटेपणा पसरवण्यास मनाई केली आहे. निर्गम २०:१६ म्हणते, “तुम्ही तुमच्या शेजाऱ्यांविरुद्ध खोटी साक्ष देऊ नका.” शब्द खूप शक्तिशाली असतात; ते प्रतिष्ठेला धक्का देऊ शकतात आणि हानी पोहोचवू शकतात. लोक यिर्मयाला हेच करू इच्छित होते. जर ते त्याची प्रतिष्ठा खराब करू शकले असते तर कोणीही त्याच्यावर विश्वास ठेवणार नाही आणि त्याच्या सूचनांचे पालन करणार नाही. पवित्र शास्त्र आपल्याला अफवा पसरवणाऱ्या किंवा गप्पा मारणाऱ्यांपासून दूर राहण्याचा इशारा देते. "गप्पाटप्पा गुपिते सांगत फिरतात, म्हणून गप्पाटप्पा करणाऱ्यांसोबत राहू नका." (नीतिसूत्रे २०:१९). त्याऐवजी, पवित्र शास्त्र आपल्याला शांती मिळवण्याचे आणि ती टिकवून ठेवण्याचे मार्ग शोधण्यास सांगते. देवाचे वचन आपण जे शब्द बोलतो त्या शब्दांशीही दीर्घ आणि समृद्ध जीवन जोडते! “(१२) कोणाला दीर्घ आणि समृद्ध जीवन जगायचे आहे का? (१३) मग तुमची जीभ वाईट बोलण्यापासून आणि तुमचे ओठ खोटे बोलण्यापासून रोखा! (१४) वाईटापासून दूर राहा आणि चांगले करा. शांतीचा शोध घ्या आणि ती टिकवून ठेवण्यासाठी काम करा. तर मग तुझी जीभ वाईट बोलण्यापासून आणि तुझे ओठ खोटे बोलण्यापासून रोख!” (स्तोत्रसंहिता ३४: १२-१४). हो, इतरांबद्दल खोटे आणि वाईट गोष्टी पसरवणे हानिकारक आहे. देवाला अशा प्रकारच्या वागणुकीबद्दल आनंद होत नाही. आपल्या तोंडातून जे येते ते देवासाठी महत्त्वाचे आहे आणि म्हणूनच ते आपल्यासाठी महत्त्वाचे असले पाहिजे. आपले शब्द प्रत्यक्षात आपल्या हृदयाची स्थिती दर्शवतात!. “चांगला माणूस चांगल्या हृदयाच्या भांडारातून चांगल्या गोष्टी काढतो आणि वाईट माणूस वाईट हृदयाच्या भांडारातून वाईट गोष्टी काढतो. तुम्ही जे बोलता ते तुमच्या अंतःकरणातून येते.” (लूक ६:४५).

देवाच्या लोकांना त्यांचे मार्ग बदलायचे नव्हते. त्यांनी यिर्मयाचे ऐकण्यास नकार दिला ज्याने त्यांना पश्चात्ताप करण्यास सांगितले. देवाच्या नियमांकडे दुर्लक्ष करूनही त्यांना ते कसे जगत होते हे आवडले. “पण लोकांनी उत्तर दिले, “तुमचा श्वास वाया घालवू नका. आपण आपल्या इच्छेनुसार जगत राहू, आपल्या स्वतःच्या वाईट इच्छांचे पालन करत राहू.” (यिर्मया १८:१२). यामुळे देव खूप रागावला आणि त्याने त्यांच्यावर आपला न्यायदंड आणला. यिर्मया १९:१५ म्हणते, “सर्वशक्तिमान परमेश्वर, इस्राएलचा देव असे म्हणतो: 'तुम्ही माझे ऐकण्याचे हट्टीपणाने नाकारल्यामुळे मी माझ्या वचनाप्रमाणे या शहरावर आणि त्याच्या आसपासच्या गावांवर अरिष्ट आणीन.'” आपल्यापैकी बहुतेकांनी आयुष्यात कधी ना कधी हट्टी राहणे निवडले आहे; काहीतरी करण्यास नकार देणे किंवा आपण करत असलेले काहीतरी थांबवणे! हे देवाला आवडत नाही. हट्टीपणा म्हणजे प्रत्यक्षात पवित्र आत्म्याच्या सुधारणेला आणि मार्गदर्शनाला विरोध करणे (प्रेषितांची कृत्ये ७:५१). ते आपल्याला देवाच्या इच्छेऐवजी आपल्या इच्छेनुसार वागण्यास प्रवृत्त करते. हट्टीपणा किती धोकादायक आहे? पवित्र शाश्त्रामध्ये हट्टीपणा हा मूर्तीपूजेसारखाच मानला जातो! (१ शमुवेल १५:२३). हट्टीपणा अभिमानात रुजलेला असतो; आपल्याला काय चांगले आहे हे माहित आहे असा विश्वास असणे. जर आपण देवासमोर स्वतःला नम्र करण्याचा निर्णय घेतला तर तो आपल्या जीवनाला आशीर्वाद देईल. आपल्यासाठी जे हानिकारक आहे आणि त्याच्या जवळ जाण्यापासून आपल्याला काय रोखते ते आपण टाळू शकतो. नीतिसूत्रे २८:१४ म्हणते, “जे वाईट करायला घाबरतात ते धन्य, पण हट्टी लोक मोठ्या संकटाला बळी पडतात.”

यिर्मया लहान असताना देवाने त्याला देवाच्या लोकांशी बोलण्यासाठी आणि त्यांना त्यांच्या वाईट मार्गांपासून वळण्यास सांगण्यासाठी बोलावले होते. त्यांनी देव आणि त्याच्या आज्ञा सोडून दिल्या होत्या आणि त्याऐवजी मूर्तींची पूजा करण्याचा पर्याय निवडला होता. देवाच्या संदेशामुळे यिर्मया लोकप्रिय नव्हता. देवाने यिर्मयाला सांगितले की तो संपूर्ण देशाविरुद्ध उभा राहील, ज्यामध्ये राजे, अधिकारी, याजक आणि यहूदाचे लोक यांचा समावेश आहे! (यिर्मया १:१८-१९). त्या चांगल्या शक्यता नाहीत ना? लोकांना योग्य गोष्ट सांगण्यासाठी देवाने यिर्मयाला पाठवले. संपूर्ण राष्ट्राविरुद्ध तो एकच आवाज होता! देवाने आपल्यालाही जे योग्य आहे त्यासाठी उभे राहण्याचे आवाहन केले आहे - अगदी आपल्याविरुद्ध कितीही अडचणी आल्या तरी. १ करिथकारांस पत्र १६:१३ म्हणते, “सावध राहा. तुमच्या विश्वासात बळकट राहा. धैर्यशील व्हा. खंबीर राहा.” तुमच्या आजूबाजूला प्रत्येकजण चुकीचे करत आहे असे दिसते तेव्हा जे बरोबर आहे ते करणे सोपे नाही! जेव्हा आपण कठीण प्रसंगांना तोंड देतो तेव्हा आपण देवाच्या आत्म्याला मार्गदर्शन करण्यासाठी आणि आपल्याला बळकटी देण्यासाठी त्याच्या सामर्थ्यावर अवलंबून राहण्यासाठी विनंती केली पाहिजे. “म्हणून आपण खात्रीने म्हणू शकतो, “प्रभु माझा साहाय्यकर्ता आहे, म्हणून मला भीती वाटणार नाही. क्षुद्र लोक माझे काय करू शकतात?" (इब्री लोकांस पत्र १३:६). आपण स्वतःच्या बळावर आणि स्वतःच्या ताकदीवर उभे राहू शकत नाही. या जगाच्या दबावांवर, प्रलोभनांवर, आणि वाईटावर मात करण्यासाठी आपल्याला आपल्या आत असलेल्या देवाच्या आत्म्याच्या शक्तीची आवश्यकता आहे. इफिससच्या लोकांना अशा प्रकारची शक्ती मिळावी म्हणून पौलाने प्रार्थना केली. "मी प्रार्थना करतो की त्याच्या गौरवशाली, अमर्याद संसाधनांमधून तो त्याच्या आत्म्याद्वारे तुम्हाला आंतरिक शक्ती देईल." (इफिसकरांस पत्र ३:१६) देवाच्या आतून असलेल्या अमर्याद शक्तीमुळे, आपण बाहेरून त्याच्यासाठी उभे राहू शकतो - काहीही झाले तरी!

देवाने, त्याचा संदेष्टा यिर्मया द्वारे, लोकांना वारंवार पश्चात्ताप करण्यास; त्यांच्या वाईट मार्गांपासून वळून त्याच्याकडे परत येण्यास सांगितले (यिर्मया २५:२५). हो, जेव्हा पापी देवाकडे येतो तेव्हा स्वर्ग आनंदित होतो - पण ते तिथेच थांबत नाही! देवाशी नाते टिकवून ठेवण्यासाठी आणि त्याच्या जवळ जाण्यासाठी, आपण केवळ त्याच्याकडे वळले पाहिजे असे नाही तर वाईटापासून दूर देखील गेले पाहिजे! देव म्हणाला, “पण माझ्या लोकांनी माझे ऐकले नाही. ते त्यांच्या दुष्ट अंतःकरणाच्या हट्टी इच्छेनुसार चालत राहिले आणि त्यांना जे हवे होते ते करत राहिले. ते पुढे जाण्याऐवजी मागे गेले.” (यिर्मया ७:२४). आम्हाला मागे जायचे नाही! आपल्याला देवासोबत पुढे जायचे आहे आणि ख्रिस्तासारखे वाढायचे आहे! यिर्मयाच्या काळात, देवाला त्याच्या लोकांना शिक्षा करायची नव्हती. त्याची इच्छा होती की त्यांनी त्यांच्या पापांची कबुली द्यावी आणि त्याच्याकडे वळावे, जेणेकरून त्यांना त्याची दया आणि क्षमा मिळेल. आजही आपल्या बाबतीत असेच आहे. देवाची इच्छा आहे की आपण त्याच्याशी प्रामाणिक राहावे, आपली पापे कबूल करावी आणि वाईटापासून दूर जावे जेणेकरून आपल्याला त्याची क्षमा आणि दया मिळेल! "जे लोक आपली पापे लपवतात त्यांचे कल्याण होत नाही, परंतु जर ते कबूल करून त्यापासून वळले तर त्यांना दया मिळेल." (नीतिसूत्रे २८:१३). यिर्मयाच्या काळातील लोकांचा असा विश्वास होता की मंदिर त्यांचे रक्षण करते. ते त्यांच्या मनाप्रमाणे करू शकत होते आणि देव आनंदी होईल आणि त्यांना आशीर्वाद देईल. यिर्मयाने त्यांची खोटी सुरक्षा उघड केली. (यिर्मया ७: १-७). आज सैतान आपल्याला अशा प्रकारे फसवण्याचा प्रयत्न करू शकतो. तो आपल्याला असा विश्वास वाटावा अशी त्याची इच्छा आहे की जोपर्यंत आपण चर्चमध्ये जातो तोपर्यंत आपण सुरक्षित असतो आणि आपल्या मनाप्रमाणे जगू शकतो. नीतिसूत्रे ३:७ आपल्याला सांगते की ते खरे नाही. "तुमच्या स्वतःच्या शहाणपणाने प्रभावित होऊ नका. त्याऐवजी, परमेश्वराचे भय धरा आणि वाईटापासून दूर राहा."

देवाने यिर्मयाला तरुण असताना वाईटाकडे वळलेल्या राष्ट्राला पश्चात्तापाचा संदेश देण्यासाठी बोलावले. यिर्मयाने आक्षेप घेतला आणि म्हटले की तो या कामासाठी खूप लहान आहे! "हे सार्वभौम प्रभू,". मी म्हणालो, “मी तुमच्यासाठी बोलू शकत नाही! मी खूप लहान आहे!” देव यिर्मयाशी सहमत नव्हता! “परमेश्वराने उत्तर दिले, “मी खूप लहान आहे असे म्हणू नकोस, कारण मी तुला जिथे पाठवीन तिथे तुला जावे लागेल आणि मी जे सांगेन तेच तुला सांगावे लागेल. आणि लोकांची भीती बाळगू नकोस, कारण मी तुझ्याबरोबर असेन आणि तुझे रक्षण करीन. मी, परमेश्वर, बोललो आहे!” (यिर्मया १:१-८). देवासाठी काहीतरी करण्यासाठी तुम्ही खूप लहान आहात असे तुम्हाला कधी वाटले आहे का? देवाचे काम करण्यासाठी कोणीही कधीही खूप लहान किंवा खूप म्हातारा नसतो. बघा, ते आपल्याबद्दल नाही - ते सर्व देवाबद्दल आहे! देवाने आपल्यात जीवन फुंकले आणि निर्माण केले. तो आपल्याला आपली सर्व क्षमता देतो. आपण त्याच्या वापरासाठी तयार असलेले रिकामे भांडे आहोत! २ तीमथ्याला पत्र २:२१). जेव्हा गब्रीएलने मारियेला येशूला जन्म देणार असल्याची बातमी दिली तेव्हा ती एक लहान मुलगी होती. शमुवेल, जेव्हा तो फक्त लहान होता तेव्हा त्याने मंदिरात विश्वासूपणे प्रभूची सेवा केली (१ शमुवेल २:१८). योशीया यहूदाचा राजा झाला तेव्हा तो आठ वर्षांचा होता आणि त्याने एकतीस वर्षे राज्य केले (२ राजे २२:१). देवाने त्याच्यासाठी अद्भुत गोष्टी करण्यासाठी निवडलेल्या तरुण मुली आणि मुलांची अनेक उदाहरणे आहेत. पौलाने त्याचा तरुण मित्र आणि विश्वासू मदतनीस तीमथ्य याला बलवान होण्यासाठी आणि इतरांना उदाहरण देऊन मार्गदर्शन करण्यासाठी प्रोत्साहन देण्यासाठी एक पत्र लिहिले. “या गोष्टी शिकवा आणि सर्वांना त्या शिकण्याचा आग्रह करा. कोणीही तुझे तरुणपण तुच्छ मानू नये. तुमच्या बोलण्यात, तुमच्या वागण्यात, तुमच्या प्रेमात, तुमच्या विश्वासात आणि तुमच्या विश्वासात सर्व विश्वासणाऱ्यांसाठी एक उदाहरण व्हा.” (१ तीमथ्याला पत्र ४:११-१२) हे केवळ पवित्र शाश्त्रामधील लोकांसाठीच खरे नव्हते. आज आपल्यासाठीही ते खरे आहे. प्रेषितांची कृत्ये २:१७ म्हणते, “शेवटच्या काळात,” देव म्हणतो, ‘मी सर्व लोकांवर माझा आत्मा ओतीन. तुमचे पुत्र आणि कन्या भविष्य सांगतील. तुमच्या तरुणांना दृष्टांत होतील आणि तुमच्या वृद्धांना स्वप्ने पडतील.” तुम्ही पहा, ते आपल्या क्षमतेबद्दल आणि अनुभवाबद्दल नाही; ते देवाच्या आत्म्याला आपल्यामध्ये कार्य करू देण्याची आपली तयारी आहे - आपण कितीही तरुण असो किंवा वृद्ध असो!