काहीवेळा, अभिमान बाळगणे खरोखर कठीण आहे, विशेषत: जेव्हा लोक तुम्ही ज्या गोष्टींमध्ये चांगले आहात त्यांची प्रशंसा करतात. १ पेत्र ३:८ मध्ये, पेत्र सर्व ख्रिस्तींना “नम्र वृत्ती ठेवण्याचे” प्रोत्साहन देतो. नम्रता हे एक वैशिष्ट्य किंवा मूल्य आहे जे देवाला संतुष्ट करते. तो गर्विष्ठांचा तिरस्कार करतो (नीतिसूत्रे १६:५). येशूने लूक १८:१४ मध्ये म्हटले आहे की जे स्वतःला नम्र करतात त्यांना उंच केले जाईल. रोमकरांस पत्र १२:३ मध्ये, तुम्हाला "तुम्ही खरोखर आहात त्यापेक्षा चांगले आहात असे समजू नका." दाखवू नका किंवा तुम्ही इतरांपेक्षा चांगले आहात हे सिद्ध करण्याचा प्रयत्न करू नका.

जे लोक येशूवर विश्वास ठेवतात त्यांना त्याची "मंडळी" म्हटले जाते आणि देवाने त्याची मंडळी जेथे जमते तेथे आत्म्याने उपस्थित राहण्याचे वचन दिले आहे. मंडळीला एकत्र येण्यासाठी आणि देवाची उपासना करण्यासाठी आम्ही बर्‍याचदा खास ठिकाणे आणि इमारती बाजूला ठेवतो--आणि आम्ही या ठिकाणांना "मंडळी" देखील म्हणतो!

ख्रिस्ती या नात्याने, आपण जे बोलतो आणि आपण कसे वागतो यावरून आपण देवाचा आदर आणि आदर करू शकतो. उपासनेच्या ठिकाणी, आम्ही जागेला "देवाचे घर" मानून आदर दाखवतो. (पण लक्षात ठेवा: देव इमारतीत राहत नाही; तो त्याच्या लोकांमध्ये राहतो!) पवित्र शास्त्रामधील काही लोक ज्यांनी देवाच्या उपस्थितीचा विशेष प्रकारे अनुभव घेतला ते मोशे (निर्गम ३), पौल (प्रेषितांची कृत्ये ९:३-८), आणि ५,००० पेन्टेकॉस्ट (प्रेषितांची कृत्ये २) येथे होते.

अनैतिक स्त्रीने त्याच्या दफन करण्यापूर्वी येशूला "अभिषेक" करण्यासाठी महाग सुगंधी तेलाची कुपी वापरली (लूक ७:४४-४८). काही शिष्यांना वाटले की हा पैशाला वाया घालवणे आहे (हे एका वर्षाच्या पगाराचे होते!), परंतु तिने येशूला एक मौल्यवान भेट दिली. देवाला आपले सर्वोत्तम देण्यापेक्षा काहीही महत्त्वाचे नाही. त्याचा आदर करा आणि तुम्ही जे काही करता त्यात त्याला प्रथम स्थान द्या (नीतिसूत्रे ३:९).

जेव्हा त्याने शिष्यांचे पाय धुवून सेवकाचे काम केले तेव्हा येशूने आपल्याला निःस्वार्थपणे इतरांची सेवा करण्याचे उदाहरण दिले. नेहमी "नंबर वन" होण्याचा प्रयत्न करण्याऐवजी आपण वेगळ्या पद्धतीने वागावे अशी येशूची इच्छा आहे. तो शिकवतो की “तुमच्यामध्ये जो मोठा आहे त्याने सर्वात खालचा दर्जा घ्यावा आणि नेत्याने सेवकासारखे असावे” (लूक २२:२६). आणि त्याच्या आज्ञांपैकी एक म्हणजे, “मी जसे केले तसे करा” (योहान १३:१५).

सेवेसाठी अनेकदा त्याग करावा लागतो. जेव्हा येशूने वधस्तंभावर आपल्यासाठी मरण पावले तेव्हा त्याने अंतिम बलिदान दिले. मत्तय २०:२८ मध्ये, येशू म्हणाला, "म्हणजे तुम्ही मनुष्याच्या पुत्रासारखे असले पाहिजे. जसा तो इतरांकडून सेवा करून घ्यायला आला नाही तर इतरांची सेवा करायला आणि अनेकांचे तारण व्हावे यासाठी आपला जीव खंडणी म्हणून देण्यासाठी आला."

तुम्ही कधी काही विसरलात का? माणूस अनेकदा विसराळू असतो. आपण एकमेकांसाठी केलेल्या चांगल्या गोष्टी विसरतो - आणि कधी कधी देवाने आपल्यासाठी केलेल्या चांगल्या गोष्टी आपण विसरतो. भाकर आणि द्राक्षारस वापरून, येशूने आम्हाला त्याच्या बलिदानाच्या मृत्यूची आठवण ठेवण्यास मदत करण्यासाठी काहीतरी दिले. ख्रिस्ती मंडळीत आपल्यासाठी "लक्षात ठेवा" (१ करिथकारांस पत्र ११:२४-२५) येशूच्या आज्ञेचे पालन करण्यासाठी सेवा दरम्यान प्रभुभोज साजरी करतात.

देवाची प्रीती आणि येशूचे बलिदान शक्य तितक्या वेळा लक्षात ठेवा. योहान ३:१६ लक्षात ठेवा आणि लक्षात ठेवा: "कारण देवाने जगावर एवढी प्रीती केली की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला यासाठी की, जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्यास सार्वकालिक जीवन मिळावे."