நல்ல சமாரியன் உவமையில் இயேசு, அனைவரும் நமது அயலவர்கள் என்று போதித்தார். நம்மைப் போலவே நம் அயலானையும் நேசிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார். உவமையில், சமாரியர் யூத மனிதனிடம் காட்டிய இரக்கம், தாராள மனப்பான்மை, கருணை மற்றும் கருணை ஆகியவற்றைக் காண்கிறோம். அந்த மனிதன் சாலையோரம் இறந்து கிடந்தபோது, ​​அவரைப் பராமரிக்க அவர் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்தார். யாருக்கு ஏதாவது தேவை இருக்கிறதோ; அதுதான் நமது அண்டை வீட்டார்! நம் அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பது எவ்வளவு முக்கியம்? பரிசேயர்கள் இயேசுவிடம் கேள்விகள் கேட்டு மீண்டும் அவரை சிக்க வைக்க முயன்றனர். நியாயசாஸ்திரி ஒருவன் இயேசுவிடம் மிக முக்கியமான கட்டளைகள் யாவை என்று கேட்டான். "இயேசு அவனை நோக்கி: உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும் உன் முழு மனதோடும் அன்புகூருவாயாக; இது முதலாம் பிரதான கற்பனை. இதற்கு ஒப்பாயிருக்கிற இரண்டாம் கற்பனை என்னவென்றால், உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக என்பதே. இவ்விரண்டு கற்பனைகளிலும் நியாயப்பிரமாணம் முழுமையும் தீர்க்கதரிசனங்களும் அடங்கியிருக்கிறது என்றார்.” (மத்தேயு 22:37-40) இயேசுவின் பதிலின்படி - நம் அண்டை வீட்டாரை நேசிப்பது மிகவும் முக்கியம்! நீங்கள் தங்க விதியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். இயேசு அதை மத்தேயு 7:12-ல் சொன்னார். "ஆதலால், மனுஷர் உங்களுக்கு எவைகளைச்செய்ய விரும்புகிறீர்களோ, அவைகளை நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்; இதுவே நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசனங்களுமாம். (மத்தேயு 7:12). நீங்கள் எப்படி நடத்தப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்? மற்றவர்களை அப்படித்தான் நடத்துங்கள். நீங்கள் கருணையை விரும்புகிறீர்களா? மற்றவர்களிடம் கருணை காட்டுங்கள். நீங்கள் மன்னிக்கப்பட விரும்புகிறீர்களா? மற்றவர்களை மன்னியுங்கள். இப்படித்தான் நாம் நம்மைப் போலவே நம் அண்டை வீட்டாரையும் நேசிக்கிறோம்!

நீங்கள் தயாள மனப்பான்மை கொண்டவரா? தயாளமாக இருப்பது என்றால் என்ன? இதன் பொருள், தேவையானதை விட அதிகமாகவோ அல்லது அதிக சுதந்திரமாகவும் விருப்பத்துடனும் கொடுப்பது அல்லது பகிர்ந்து கொள்வது. இயேசுவின் உவமையில் வரும் சமாரியன் கருணையும் தயாள மனப்பான்மையும் கொண்டவன். காயமடைந்தவருக்கு உதவுவதற்காக அவர் தனது உயிரைப் பணயம் வைத்தார். கொள்ளையர்கள் ஒளிந்துகொண்டு யாராவது உதவி செய்ய நின்று மீண்டும் தாக்குவதற்காகக் காத்திருந்திருக்கலாம். பின்னர் அந்த மனிதனின் காயங்களுக்குப் சிகிச்சையளிக்க அவர் தனது சொந்த எண்ணெய், மது மற்றும் கட்டுகளைப் பயன்படுத்தினார். அவன் அந்த மனிதனைத் தன் கழுதையின் மேல் ஏற்றி சத்திரத்திற்குக் கொண்டு வந்தான். அவர் இன்னும் முடிக்கவில்லை! அவர் விடுதி உரிமையாளருக்கு அந்தக் காலத்தில் இரண்டு நாள் கூலியைக் கொடுத்தார். மறுநாள், அந்த மனிதன் நலமாகும் வரை அவரைப் பராமரிப்பதற்குத் தேவைப்படும் கூடுதல் செலவுகளுக்கு விடுதி உரிமையாளருக்கு பணம் கொடுப்பதாக அவர் உறுதியளித்தார்! நம் அண்டை வீட்டாரை தயாளமாகக் கவனித்துக்கொள்வதற்கு இயேசு நமக்கு என்ன ஒரு முன்மாதிரியைக் கொடுத்தார். அந்த சமாரியன் செய்தது ஒரு நண்பனுக்காகவோ அல்லது சக சமாரியனுக்காகவோ தான்; ஆனாலும், அவன் இதையெல்லாம் தன் வெறுக்கப்பட்ட யூத எதிரிக்காகவே செய்தான்! (லூக்கா 10:25-37). நாம் சமாரியனைப் போல தயாள மனப்பான்மை கொண்டவர்களா? அல்லது, ஒரு தேவை அல்லது கோரிக்கைக்கு மிகக் குறைந்த அளவு நேரம், முயற்சி அல்லது பணத்தைக் கொடுக்க முயற்சிக்கிறோமா? நாம் கொடுக்கும்போதோ அல்லது உதவும்போதோ நமது மனப்பான்மை என்ன? நாம் மகிழ்ச்சியுடன், கொடுக்க ஆர்வமாக இருக்கிறோமா? அல்லது, நாம் அதை விருப்பமின்றிச் செய்கிறோமா, அதைச் செய்யும்போது புகார் செய்கிறோமா? 2 கொரிந்தியர் 9:7-9 கூறுகிறது, “அவனவன் விசனமாயுமல்ல, கட்டாயமாயுமல்ல, தன் மனதில் நியமித்தபடியே கொடுக்கக்கடவன்; உற்சாகமாய்க் கொடுக்கிறவனிடத்தில் தேவன் பிரியமாயிருக்கிறார். மேலும், நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் எப்பொழுதும் சம்பூரணமுடையவர்களாயும், சகலவித நற்கிரியைகளிலும் பெருகுகிறவர்களாயுமிருக்கும்படியாக, தேவன் உங்களிடத்தில் சகலவித கிருபையையும் பெருகச்செய்ய வல்லவராயிருக்கிறார். வாரியிறைத்தான், ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தான், அவனுடைய நீதி என்றென்றைக்கும் நிற்கும் என்று எழுதியிருக்கிறபடியாகும்.” நமது தயாள மனப்பான்மைக்கு தேவன் அளிக்கும் பதில், நம்மிடம் தயாளமாக இருப்பதுதான்! நமக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அவர் நமக்குக் கொடுப்பார், மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள இன்னும் அதிகமாகவும் கொடுப்பார்! நாங்கள் ஒரு தயாளமான தேவனை நேசிக்கிறோம், சேவை செய்கிறோம். எவ்வளவு தயாள மனப்பான்மை? நாம் அவரோடு என்றென்றும் வாழும்படி, நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரிக்க அவர் தம்முடைய ஒரே மகனை அனுப்பினார்! நாம் கிறிஸ்துவோடு இணைந்திருக்கும்போது, ​​தேவன் நம் வாழ்க்கையை தயாளமாக ஆசீர்வதிக்கிறார். "நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் பிதாவாகிய தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரம்; அவர் கிறிஸ்துவுக்குள் உன்னதங்களிலே ஆவிக்குரிய சகல ஆசீர்வாதத்தினாலும் நம்மை ஆசீர்வதித்திருக்கிறார்." (எபேசியர் 1:3).

நல்ல சமாரியனின் உவமையை இயேசு மறைநூல் அறிஞரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டு முடித்தார். "இப்படியிருக்க, கள்ளர்கையில் அகப்பட்டவனுக்கு இந்த மூன்றுபேரில் எவன் பிறனாயிருந்தான்? உனக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது என்றார். அதற்கு அவன்: அவனுக்கு இரக்கஞ்செய்தவனே என்றான். அப்பொழுது இயேசு அவனை நோக்கி: நீயும் போய் அந்தப்படியே செய் என்றார்.” (லூக்கா 10:36-37). அது சமாரியன் என்று வேதபாரகர் சொல்லவில்லை என்பது சுவாரஸ்யமானது. “அவனுக்கு இரக்கஞ்செய்தவனே" என்றான். இயேசுவின் உவமையைக் கேட்பது மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, எழுத்தாளருக்கு தனது அண்டை வீட்டார் யார் என்பது குறித்து அவருக்கே உரிய கருத்துக்கள் இருந்தன. சமாரியர்கள் பட்டியலில் இல்லை! இயேசு மறைநூல் அறிஞரிடம், மற்றவர்களிடம் கருணை காட்டச் சொன்னார்; அவருடைய நண்பர்கள் அல்லது சக தலைவர்கள் மட்டுமல்ல - அனைவருக்கும். இயேசுவின் வார்த்தைகள் நமக்கும் பேசப்படுகின்றன! நாமும் கருணை காட்ட வேண்டும். அப்படியானால், கருணை காட்டுவது என்றால் என்ன? இதன் பொருள் மற்றவர்களிடம் அன்பும் கருணையும் காட்டுவது; பரிதாபப்படுவதும், சிக்கலில் இருக்கும் ஒருவருக்கு உதவத் தயாராக இருப்பதும் ஆகும். அது சமாரிய செயல்களை விவரிக்கவில்லையா? இந்த உவமையில் இயேசு இரக்கத்தை இப்படித்தான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். இயேசு தனது உவமையைச் சொல்வதற்கு முன்பு, இயேசுவின் இரண்டு சீடர்கள் தங்கள் அண்டை வீட்டாரான சமாரியர்களுக்கு இரக்கம் காட்ட விரும்பவில்லை! சமாரியக் கிராமத்தை அழிக்க வானத்திலிருந்து நெருப்பை அனுப்பலாமா என்று அவர்கள் இயேசுவிடம் கேட்டார்கள்! ஏனென்றால் அவர்கள் இயேசுவை வரவேற்கவில்லை! இயேசு அவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டித்தார்! (லூக்கா 9: 51-56) நீங்கள் தவறு செய்யும்போது அல்லது பாவம் செய்யும்போது எதை எதிர்பார்க்கிறீர்கள்; கருணை, இல்லையா? நமக்கு நற்செய்தி என்னவென்றால், தேவன் கருணையின் ஊற்றுமூலம்! “ஆதலால், நாம் இரக்கத்தைப் பெறவும், ஏற்ற சமயத்தில் சகாயஞ்செய்யுங்கிருபையை அடையவும், தைரியமாய்க் கிருபாசனத்தண்டையிலே சேரக்கடவோம்.” (எபிரெயர் 4:16). அது நிம்மதியைத் தருகிறது நமக்கு மிகவும் தேவைப்படும்போது, ​​தேவனிடம் கருணை பெற நாம் நம்பிக்கையுடன் அணுகலாம். நாம் இரக்கம் பெறுவதால், நாமும் மற்றவர்களுக்கு அதையே காட்ட வேண்டும் என்று இயேசு விரும்புகிறார்!

நியாயப்பிரமாணத்தில் வல்லுநரான அந்த வேதபாரகர், இயேசு தனது அயலவர்கள் என்று கருதியவர்களிடம் தனது செயல்களையும் அணுகுமுறையையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்று விரும்பினார். இயேசுவின் காலத்தில் வாழ்ந்த வேதபாரகர்களும் பிற மதத் தலைவர்களும் சொல்லிலும் செயலிலும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதாக வெளியில் தோன்றினர். ஆனாலும், இயேசு அவர்களுடைய இருதயத்தையும் நோக்கங்களையும் உள்ளுக்குள் பார்த்தார். அவர்கள் உண்மையில் யார் என்பதை அவர் கண்டார், அவர்களுக்காக கடுமையான வார்த்தைகளைக் கூறினார். மத்தேயு 23:27:28 கூறுகிறது, “மாயக்காரராகிய வேதபாரகரே! பரிசேயரே! உங்களுக்கு ஐயோ, வெள்ளையடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறீர்கள், அவைகள் புறம்பே அலங்காரமாய்க் காணப்படும், உள்ளேயோ மரித்தவர்களின் எலும்புகளினாலும் சகல அசுத்தத்தினாலும் நிறைந்திருக்கும். அப்படியே நீங்களும் மனுஷருக்கு நீதிமான்கள் என்று புறம்பே காணப்படுகிறீர்கள்; உள்ளத்திலோ மாயத்தினாலும் அக்கிரமத்தினாலும் நிறைந்திருக்கிறீர்கள்.” இயேசுவின் உவமையை வேதபாரகர் கேட்டபோது ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தையும் சங்கடத்தையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவரை நியாயப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, இயேசு சமாரியனை யூத ஆசாரியர் அல்லது தேவாலய உதவியாளரை விட உண்மையான அண்டை வீட்டாராக சுட்டிக்காட்டினார் (லூக்கா 10:25-37). தேவன் தம்முடைய நாளின் மதத் தலைவர்களை அடிக்கடி கடிந்துகொண்டார், ஏனென்றால் அவர்கள் மாய்மாலக்காரர்கள். உண்மையும் அன்பும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்வதை விட, மற்றவர்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சியை நடத்துவதையே அவர்கள் விரும்பினர். தேவன் எப்போதும் ஒரு நபரின் வெளிப்புறத்தை விட உள்ளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துள்ளார். சாமுவேல் தீர்க்கதரிசி ஈசாயின் மகன்களில் ஒருவரை ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்யச் சென்றபோது இதை நாம் காண்கிறோம். 1 சாமுவேல் 16:7 கூறுகிறது, “ஆனால் கர்த்தர் சாமுவேலை நோக்கி: “கர்த்தர் சாமுவேலை நோக்கி: நீ இவனுடைய முகத்தையும், இவனுடைய சரீரவளர்ச்சியையும் பார்க்கவேண்டாம்; நான் இவனைப் புறக்கணித்தேன்; மனுஷன் பார்க்கிறபடி நான் பாரேன்; மனுஷன் முகத்தைப் பார்ப்பான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார் என்றார்." ஆம், நம் பௌதிகக் கண்களால் நாம் காணக்கூடியதைத் தாண்டிதேவன் உள் மனிதனைப் பார்க்கிறார். தாவீது ராஜாவின் வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில், அவர் தனது அதிகாரிகளில் ஒருவரான உரியாவுக்கு எதிராக பாவங்களைச் செய்தார். உரியாவின் மனைவியுடன் விபசாரம் செய்தான், பின்னர் உரியாவைக் கொல்லும்படி போரில் முன்னணியில் அனுப்பினான். (2 சாமுவேல் 11:15; 2 சாமுவேல் 12:1-13). தாவீது அனைவரையும் முட்டாளாக்கிவிட்டான். அவர் கொலைக் குற்றத்திலிருந்து உண்மையில் தப்பினார்! ஆனாலும், அவர் தேவனை முட்டாளாக்கவில்லை. தாவீதின் பாவத்தை வெளிப்படுத்த தேவன் நாத்தான் தீர்க்கதரிசியை அனுப்பினார். பின்னர் தாவீது தன்னை மன்னித்து மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கும்படி தேவனிடம் கெஞ்சினார். அவர் தேவனிடம் தன்னைச் சுத்திகரித்து, தனது இருதயத்தையும் உள்ளத்தையும் (எபிரேய வார்த்தைகள்) சுத்திகரிக்கக் கேட்டார். (சங்கீதம் 51:1-3; 6-10). வெளிப்புறமாக மற்றவர்களைக் கவரவோ அல்லது முட்டாளாக்கவோ விட, உள்ளுக்குள் தூய்மையாக இருப்பதில் அதிக அக்கறை கொள்வோம்! பரிசுத்த ஆவியானவர் நம் இருதயங்களைச் சுத்திகரித்துத் தூய்மைப்படுத்துவார் என்று தினமும் ஜெபிப்போம்!

சமாரியர்களும் யூதர்களும் தங்கள் ஆலயம்தான் கடவுளை வணங்குவதற்கான உண்மையான இடம் என்று கூறினர். கிணற்றருகே இயேசுவிடம் பேசியபோது சமாரியப் பெண் இதைப் பற்றிப் பேசினாள். "எங்கள் பிதாக்கள் இந்த மலையிலே தொழுதுகொண்டுவந்தார்கள்; நீங்கள் எருசலேமிலிருக்கிற ஸ்தலத்திலே தொழுதுகொள்ளவேண்டும் என்கிறீர்களே என்றாள்?" (யோவான் 4: 20). அதற்கு இயேசு: ஸ்திரீயே, நான் சொல்லுகிறதை நம்பு. நீங்கள் இந்த மலையிலும் எருசலேமிலும் மாத்திரமல்ல, எங்கும் பிதாவைத் தொழுதுகொள்ளுங்காலம் வருகிறது. அவரைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் ஆவியோடும் உண்மையோடும் அவரைத் தொழுதுகொள்ளவேண்டும். இயேசுவின் மரணம், உயிர்த்தெழுதல் மற்றும் பரலோகத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு, பரிசுத்த ஆவியானவர் அனைத்து விசுவாசிகளிலும் நிரப்பப்பட்டு வாசம் செய்யும் ஒரு காலத்தை இது சுட்டிக்காட்டியது. (யோவான் 4:21-24). ஆனால், யாராவது ஆவியிலும் உண்மையிலும் வழிபடுவதற்கு முன்பு, அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை கேட்க வேண்டும்! அப்போஸ்தலர் 1:8-ல், விசுவாசிகள் பூமியெங்கும் சுவிசேஷத்தை எடுத்துச் செல்ல வல்லமையைக் கொடுக்க ஆவியினால் நிரப்பப்படுவார்கள் என்று இயேசு அறிவித்தார். இதில் சமாரியாவும் அடங்கும்! "பரிசுத்தஆவி உங்களிடத்தில் வரும்போது நீங்கள் பெலனடைந்து, எருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், பூமியின் கடைசிபரியந்தமும், எனக்குச் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள் என்றார்.” தேவனுடைய ஆவியின் வல்லமையால், பிலிப்பு என்ற ஒரு மனிதன், விசுவாசித்து இரட்சிக்கப்பட்ட சமாரியர்களுக்குப் பிரசங்கித்தார். அவர் அங்கே பல அற்புதங்களைச் செய்தார். சமாரியாவில் என்ன நடக்கிறது என்பதை எருசலேமிலிருந்த அப்போஸ்தலர்கள் கேள்விப்பட்டு, பரிசுத்த ஆவியால் நிரப்பப்படும்படி மக்கள் மீது கைகளை வைக்க வந்தார்கள்! எருசலேமுக்குத் திரும்பும் வழியில், வழியில் சமாரிய கிராமங்களில் அவர்கள் சுவிசேஷத்தை பிரசங்கித்தார்கள். (அப்போஸ்தலர் 8:4-25). ஆம், சுவிசேஷம் யூதர்கள் மற்றும் புறஜாதியினர் என அனைவருக்கும் இருந்தது, இருக்கிறது. தேவனைத் தொழுவதற்கு உண்மையான இடம் என்று ஒன்று இல்லை. நாம் யாராக இருந்தாலும் சரி, எங்கிருந்தாலும் சரி, கடவுளை ஆவியிலும் உண்மையிலும் வணங்கும்போது, ​​நமது வழிபாடு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு கடவுளுக்குப் பிரியமானது!